انواع عفونت دندان از مشکلات شایع و مهم دهان و دندان هستند که میتوانند از یک ناراحتی خفیف شروع شوند و در صورت عدم درمان، به آبسه شدید و عوارض جدیتر برسند. این عفونتها زمانی ایجاد میشوند که باکتریها به بخشهای مختلف دندان یا لثه نفوذ کرده و باعث التهاب، درد و تجمع چرک شوند. نکته مهم این است که هر نوع عفونت دندان در محل متفاوتی ایجاد میشود، علائم مخصوص به خود را دارد و نیازمند روش درمانی خاصی است.
شناخت تفاوت میان انواع عفونت دندان—از پری آپیکال و پریودنتال گرفته تا عفونت های لثهای و مزمن—به ما کمک میکند علائم را سریعتر تشخیص دهیم و از گسترش عفونت جلوگیری کنیم. درمان بهموقع نهتنها سلامت دندانها و لثهها را حفظ میکند، بلکه از آسیب به استخوان فک و خطرات احتمالی برای سلامت عمومی بدن جلوگیری خواهد کرد.
جهت مطالعه خدمت : عفونت دندان در کلینیک دندانپزشکی خاتم کلیک کنید
انواع عفونت دندان شامل چند گروه اصلی است که هرکدام مسیر پیشرفت، شدت و روش درمان متفاوتی دارند.
یکی از مهمترین آن ها عفونت پریآپیکال (Periapical Infection) است. این نوع عفونت زمانی شکل میگیرد که پالپ یا همان بافت زنده داخل دندان دچار التهاب شدید، نکروز یا مرگ عصبی شود. باکتریها از طریق پوسیدگی، ترک یا ترمیمهای عمیق وارد پالپ شده و به نوک ریشه میرسند و در آنجا تجمع چرک ایجاد میکنند. اگر این عفونت درمان نشود، میتواند در مدت کوتاهی گسترش یابد، به استخوان فک برسد و حتی باعث دردهای شدید شبانه، تورم صورت و مشکلات جدیتر مانند عفونتهای سینوسی شود.
معمولاً با درد ضربانی و شدید شروع میشود.
در مراحل پیشرفته ممکن است بدون درد شود (به دلیل مرگ عصب).
سریعترین نوع در میان انواع عفونت دندان از نظر گسترش به بافتهای فک است.
درمان قطعی آن عصبکشی یا جراحی انتهای ریشه (اپیکو) است.
دومین نوع مهم عفونت، عفونت پریودنتال است که در بافتهای نگهدارنده دندان شامل لثه، رباط و استخوان رخ میدهد. برخلاف عفونت پریآپیکال که از داخل دندان آغاز میشود، این نوع از بیرون و در ناحیه لثه شروع شده و به تدریج به عمق بافتها نفوذ میکند. علائمی مانند خونریزی هنگام مسواک، بوی بد دهان که با شستشو از بین نمیرود، تحلیل لثه، ایجاد پاکتهای عمیق و لق شدن دندان از نشانههای کلیدی این مشکل هستند. بهویژه در افراد سیگاری یا بیماران دیابتی، سرعت تخریب بافت بسیار بیشتر است. همین موضوع اهمیت شناخت دقیق این گروه از انواع عفونت دندان را دوچندان میکند، زیرا در مراحل پیشرفته میتواند منجر به از دست رفتن دائمی دندان شود.
علت اصلی آن بیماری لثه درماننشده است.
استخوان نگهدارنده دندان را درگیر و تخریب میکند.
معمولاً درد کمی دارد ولی بسیار مخرب است.
درمان آن بر پایه جرمگیری عمیق و جراحی لثه است.
یکی دیگر از عفونتهایی که در دسته انواع عفونت دندان قرار میگیرد اما ماهیت سطحیتری دارد، عفونت لثهای یا آبسه سطحی لثه است. این آبسه معمولاً بهصورت ناگهانی بروز میکند و با یک تورم کوچک اما بسیار دردناک روی لثه همراه است. در بسیاری از موارد، گیرکردن جسم خارجی مثل پوست ذرت، پوسته تخمه یا حتی ذرهای غذا در لثه، آغازگر این التهاب است. عدم رعایت بهداشت نیز میتواند با تجمع باکتریها باعث ایجاد این نوع آبسه شود. اگرچه این عفونت معمولاً کمتر خطرناک است، اما در صورت بیتوجهی میتواند به بافتهای عمیقتر نفوذ کرده و به آبسه پریودنتال یا حتی پریآپیکال تبدیل شود. به همین دلیل درمان سریع آن—ازجمله تخلیه چرک، برداشتن جسم گیرکرده و جرمگیری—ضروری است.
معمولاً با یک تورم نقطهای و درد شدید همراه است.
بیشتر منشأ مکانیکی دارد (گیرکردن جسم خارجی).
درمان آن سریعتر و سادهتر از انواع عفونت دندان است.
در صورت بیتوجهی، میتواند به آبسههای عمیقتر تبدیل شود.
عفونت مزمن یکی از پیچیدهترین و پنهانترین انواع مشکلات دهان و دندان است. این عفونت ممکن است ماهها یا حتی سالها وجود داشته باشد بدون اینکه بیمار درد شدیدی احساس کند. علت این موضوع معمولاً سازگاری نسبی بدن با باکتریها، تخلیه آرام چرک از طریق فیستول یا مرگ عصب درون دندان است. با وجود بیدرد بودن، آسیبهای این نوع عفونت بسیار جدی است: تخریب مداوم استخوان فک، ضعف بافتهای نگهدارنده، گسترش آرام عفونت به دندانهای مجاور و حتی تهدید سلامت عمومی، بهویژه در افراد با ایمنی پایین. این نوع عفونت نیز، همانند دیگر اعضای گروه انواع عفونت دندان, نیازمند درمان اساسی مثل عصبکشی مجدد، جراحی اپیکو، جرمگیری عمیق یا حتی کشیدن دندان است.
معمولاً بدون درد است اما بسیار خطرناکتر از عفونت حاد است.
باعث تخریب تدریجی و بیعلامت استخوان میشود.
اغلب از درمان ناقص ریشه یا بیماری لثه ناشی میشود.
درمان آن پیچیدهتر و زمانبرتر است.
| نوع عفونت دندان | محل دقیق ایجاد | علائم شاخص | علتهای اصلی | شدت / میزان خطر | روش درمان تخصصی |
|---|---|---|---|---|---|
| عفونت پریآپیکال (آبسه ریشه) | داخل پالپ و نوک ریشه دندان | درد شدید، عمیق و ضرباندار؛ حساسیت به دما؛ درد هنگام گاز زدن؛ ممکن است تب و تورم رخ دهد | پوسیدگی عمیق، ترک دندان، عصبکشی ناقص | زیاد؛ خطر گسترش به فک و صورت | عصبکشی کامل، تخلیه چرک، آنتیبیوتیک در موارد شدید، جراحی اپیکو، کشیدن دندان در موارد تخریب شدید |
| عفونت پریودنتال (بافت نگهدارنده دندان) | لثه، رباط پریودنتال و استخوان اطراف دندان | خونریزی لثه، بوی بد دهان، تورم و عقبرفتگی لثه، لق شدن دندان | جرم و پلاک شدید، بیماری لثه، سیگار، دیابت | متوسط تا زیاد؛ باعث تحلیل استخوان میشود | جرمگیری عمیق (اسکیلینگ و روتپلنینگ)، جراحی لثه و پاکسازی عمقی، پیوند استخوان یا لثه، آنتیبیوتیک موضعی یا سیستمیک |
| عفونت لثهای (Gingival Abscess) | سطح لثه یا بین دندانها، معمولاً ناحیهای کوچک | تورم نقطهای و بسیار دردناک، قرمزی شدید، خروج چرک، درد ناگهانی | گیر کردن غذا، جسم خارجی، التهاب موضعی | کم تا متوسط؛ در صورت عدم درمان گسترش مییابد | تخلیه فوری آبسه، خارج کردن جسم خارجی، جرمگیری سطحی، آنتیبیوتیک طبق شدت |
| عفونت دندان مزمن | معمولاً ریشه و بافت اطراف آن | درد خفیف یا بدون درد، وجود فیستول، طعم بد دهان، التهاب طولانی | درمان ناقص قبلی، انتشار طولانیمدت باکتری | متغیر؛ ممکن است ناگهانی شدید شود | درمان ریشه یا درمان مجدد (ریتریت)، جراحی اپیکو، تخلیه آبسه، کشیدن دندان در موارد غیرقابل ترمیم |
شناخت تفاوت این سه نوع در میان انواع عفونت دندان بسیار مهم است، زیرا هرکدام منشأ متفاوتی دارند و تشخیص اشتباه میتواند روند درمان را طولانیتر یا مشکلتر کند. این تفاوتها را در چهار محور اصلی بررسی میکنیم:
عفونت پریآپیکال از داخل دندان و ناحیه پالپ شروع میشود و به نوک ریشه میرسد، در حالی که عفونت پریودنتال در بافتهای نگهدارنده دندان یعنی لثه و استخوان رخ میدهد. عفونت لثهای سطحیتر است و تنها یک بخش کوچک از بافت نرم لثه را درگیر میکند، نه ریشه یا استخوان را. این تمایزها از پایهایترین نکاتی هستند که باید در تشخیص انواع عفونت دندان در نظر گرفته شوند.
پریآپیکال: این عفونت زمانی شکل میگیرد که باکتریها از طریق پوسیدگی یا ترک وارد پالپ شوند و پس از تخریب بافت داخلی دندان، به سمت نوک ریشه پیشروی کنند؛ درواقع کل مسیر از داخل دندان به بیرون است و معمولاً با التهاب شدید اطراف ریشه همراه میشود.
پریودنتال: محل شروع این عفونت از سطح لثه و ناحیه بین دندانهاست؛ با تجمع پلاک و باکتری زیر لثه، پاکت لثهای ایجاد میشود و عفونت به رباط پریودنتال و استخوان میرسد. یعنی منشأ بیرونی دارد ولی به عمق بافتها نفوذ میکند.
لثهای: این نوع آبسه معمولاً در ناحیهای کوچک از لثه اتفاق میافتد؛ دقیقاً جایی که جسم خارجی گیر کرده یا التهاب موضعی رخ داده است. برخلاف دو نوع قبلی، این عفونت معمولاً ارتباطی با ریشه دندان ندارد مگر اینکه درمان نشود و گسترش یابد.
علائم این سه نوع عفونت از هم کاملاً متمایز هستند. پریآپیکال معمولاً با درد شدید و عمقی همراه است، درحالیکه در پریودنتال، مشکلات لثهای مثل خونریزی و تحلیل لثه بیشتر دیده میشود. عفونت لثهای بیشتر با یک تورم نقطهای بسیار دردناک شناخته میشود.
پریآپیکال: درد در این نوع معمولاً ضربانی، تیز و مداوم است و بیمار حتی با لمس ساده دندان یا قرار دادن سر روی بالش احساس افزایش شدت درد خواهد داشت. گاهی حساسیت به سرما و گرما در مراحل اولیه وجود دارد و در مراحل پیشرفته ممکن است فستول (جوش لثه) ایجاد شود که نشاندهنده خروج چرک است.
پریودنتال: این نوع عفونت بیشتر با علائم لثهای شناخته میشود؛ مانند خونریزی هنگام مسواک، بوی بد دهان که ماندگار است، عقبرفتن لثه، ایجاد پاکت عمیق و حتی لق شدن دندان. درد ممکن است خفیفتر باشد اما بیمار معمولاً احساس فشار یا ناراحتی در حین جویدن دارد.
لثهای: مشخصه اصلی آن یک تورم کوچک اما بسیار حساس روی لثه است. این ناحیه معمولاً قرمز و برجسته میشود و با کوچکترین تماس، درد شدید و تیرکشنده ایجاد میکند. اگر چرک تخلیه شود، طعم بد دهان یا خروج ترشح قابل مشاهده خواهد بود.
شدت و خطر هر نوع عفونت نیز کاملاً متفاوت است. پریآپیکال میتواند بهسرعت گسترش یابد، پریودنتال استخوان نگهدارنده دندان را تخریب میکند و لثهای اگرچه محدود است، اما میتواند به انواع شدیدتر تبدیل شود. این تفاوتها نشان میدهد که همه انواع عفونت دندان درجه خطر یکسانی ندارند.
پریآپیکال: این نوع از عفونت به دلیل نزدیکی به استخوان فک و احتمال انتشار چرک به بافتهای صورت، خطرات فوری مانند تورم شدید، تب، مشکل در باز کردن دهان و حتی در موارد نادر عفونتهای خطرناک ناحیه سر و گردن را ایجاد میکند. اگر درمان نشود، ریشه دندان کاملاً تخریب شده و دندان از دست خواهد رفت.
پریودنتال: گرچه ممکن است در ابتدا درد زیادی نداشته باشد، اما خطر آن در روند تدریجی و مخرب آن است. بافت استخوانی اطراف دندان بهآرامی تحلیل میرود و در نهایت باعث لق شدن و افتادن دندان میشود. این نوع از عفونت یکی از دلایل اصلی از دست رفتن دندان در بزرگسالان است و در افراد سیگاری یا دیابتی بسیار شدیدتر پیشرفت میکند.
لثهای: در حالت عادی کمتر خطرناک است اما اگر عامل ایجادکننده مثل جرم، جسم خارجی یا التهاب باکتریایی حذف نشود، میتواند به بافتهای عمیقتر نفوذ کرده و آبسه پریودنتال یا حتی پریآپیکال ایجاد کند. همچنین تکرار مداوم این نوع عفونت میتواند نشانه ضعف سیستم ایمنی یا بیماری لثه اولیه باشد.
روش درمان این سه نوع آبسه متفاوت است چون منبع عفونت و مسیر انتشار آنها یکسان نیست. بنابراین دندانپزشک باید ابتدا نوع دقیق عفونت را تشخیص دهد و بر اساس آن مناسبترین روش را انتخاب کند.
پری آپیکال: درمان اصلی آن عصبکشی است، چون باید بافت عفونی داخل ریشه برداشته و کانال کاملاً ضدعفونی و پر شود. اگر چرک تجمع پیدا کرده باشد، تخلیه آبسه انجام میشود. در مواردی که درمان ریشه قبلی ناقص بوده باشد، درمان مجدد یا جراحی اپیکو لازم است. اگر عفونت بسیار گسترده باشد یا ریشه تخریب شده باشد، دندان باید کشیده شود.
پریودنتال: درمان در این نوع بر پایه جرمگیری عمیق و پاکسازی زیر لثه است تا پلاک و باکتریها از محیط اطراف ریشه حذف شوند. در موارد پیشرفتهتر نیاز به جراحی لثه، ترمیم پاکتها، پیوند استخوان یا لثه و استفاده از آنتیبیوتیک موضعی یا سیستمیک وجود دارد. هدف این درمانها جلوگیری از تحلیل بیشتر استخوان است.
لثهای: ابتدا باید چرک تخلیه شود تا فشار و درد کاهش یابد. اگر جسم خارجی گیر کرده باشد، باید خارج شود. سپس جرمگیری سطحی و بهبود بهداشت دهان انجام میشود. در مواردی که التهاب شدید باشد، آنتیبیوتیک تجویز میشود. این نوع معمولاً سریعتر از دو نوع دیگر درمان میشود.
درمان انواع عفونت دندان کاملاً وابسته به محل شروع التهاب است؛ گاهی منبع عفونت در ریشه قرار دارد، گاهی از لثه شروع میشود و در برخی موارد به بافت نرم اطراف گسترش پیدا میکند. اما در همه این شرایط، اصل درمان روی یک هدف مشترک متمرکز است: حذف منبع عفونت و جلوگیری از نفوذ باکتریها به استخوان فک یا دیگر نواحی صورت و بدن. به همین دلیل، انتخاب درمان مناسب نیازمند بررسی دقیق نوع و شدت عفونت است.
عصبکشی بهعنوان درمان اصلی عفونتهای ریشهای شناخته میشود؛ یعنی زمانی که باکتریها به پالپ دندان رسیدهاند و باعث التهاب شدید یا تشکیل عفونت پریآپیکال شدهاند. در این روش، بافت عفونی داخل دندان کاملاً تخلیه و کانالها پاکسازی و پر میشوند. همین کار باعث میشود مسیر ورود باکتریها به استخوان فک بسته شود و دندان حفظ گردد.
این روش منبع اصلی عفونت را از درون ریشه حذف میکند و جلوی عمیقتر شدن التهاب را میگیرد.
معمولاً تنها چند ساعت پس از عصبکشی، شدت درد کاهش چشمگیر پیدا میکند که نشاندهنده تخلیه فشار از داخل ریشه است.
عدم انجام عصبکشی بهموقع میتواند باعث تشکیل کیست یا آبسه بزرگ شود که درمان آن بسیار پیچیدهتر است.
عصبکشی موفق باعث حفظ دندان طبیعی میشود و بیمار از کشیدن دندان بینیاز میگردد.
🔪
در بسیاری از موارد، انواع عفونت دندان باعث تجمع چرک میشود که بهصورت یک آبسه دردناک بروز پیدا میکند. اولین قدم درمانی در چنین شرایطی تخلیه کامل چرک است؛ زیرا تا زمانی که آبسه باز نشود، فشار داخلی از بین نمیرود و هیچ روشی نمیتواند درد را کاهش دهد.
⚕️
وقتی منبع عفونت از لثه باشد—مثل عفونت پریودنتال—ترمیم بافت لثه و پاکسازی عمقی آن ضروری است. این کار باعث کاهش باکتریها، جلوگیری از تحلیل استخوان و بهبود چسبندگی لثه به ریشه میشود. درمان لثه در عفونتهای لثهای نقش مرکزی دارد و بدون آن، بیماری دوباره بازمیگردد.
آنتیبیوتیکها نقش کمکی دارند و برای کنترل التهاب شدید، تب یا شرایطی که عفونت در حال گسترش است تجویز میشوند. بااینحال، آنها بهتنهایی قادر به درمان عفونت دندان نیستند؛ زیرا نمیتوانند به عمق ریشه یا پاکتهای لثه نفوذ کنند و باید همراه با یک روش اصلی به کار برده شوند.
آنتیبیوتیک به منبع عفونت نمیرسد و فقط التهاب و تب را کنترل میکند، بنابراین جایگزین درمان اصلی نیست.
در مواقعی مانند تورم شدید، درگیری غدد لنفاوی و تب، مصرف آنتیبیوتیک ضروری است.
درمان خودسرانه با آنتیبیوتیک علائم را مخفی میکند و باعث میشود بیمار دیرتر متوجه منبع عفونت شود.
بهترین نتیجه زمانی حاصل میشود که آنتیبیوتیک بعد از تخلیه یا درمان اصلی مصرف شود.
زمانی که آسیب دندان بهقدری شدید باشد که امکان ترمیم آن وجود نداشته باشد یا عفونت بارها عود کرده باشد، کشیدن دندان بهترین روش برای جلوگیری از گسترش عفونت است. این کار باعث میشود التهاب متوقف شده و بافتهای دیگر دهان مصون بمانند.
کشیدن دندان در مواردی مانند شکستگی ریشه، عفونت گسترده یا تحلیل شدید استخوان انجام میشود.
این کار از انتشار عفونت به سینوس، استخوان فک یا دندانهای مجاور جلوگیری میکند.
پس از کشیدن دندان، روشهایی مانند ایمپلنت، بریج یا دندان مصنوعی برای حفظ زیبایی و عملکرد پیشنهاد میشود.
در برخی شرایط خاص، جراحی انتهای ریشه (آپیکوکتومی) جایگزین کشیدن میشود تا دندان طبیعی حفظ گردد.
درمان نکردن انواع عفونت دندان میتواند خیلی سریع باعث گسترش التهاب و انتشار باکتریها به نواحی اطراف شود. عفونت در ابتدا محدود به همان دندان است، اما اگر رها شود به لثه، استخوان فک، گونه یا حتی سینوسها منتقل میشود و درد و تورم شدیدی ایجاد میکند.
وقتی عفونت از نقطه اولیه خارج میشود، ساختارهای اطراف مثل بافت نرم صورت، عضلات و غدد لنفاوی درگیر میشوند و شدت درد چند برابر میشود.
در برخی موارد، چرک جمعشده فشار زیادی ایجاد میکند و باعث محدود شدن باز شدن دهان یا حتی قفل شدن فک میشود.
وقتی چرک راه خروج پیدا نکند، فشار داخل بافت افزایش پیدا میکند و این موضوع ممکن است باعث ورم شدید، درد ضرباندار و حتی دشواری در حرف زدن و بلع شود. در موارد پیشرفته، انتشار عفونت به فضاهای عمقی گردن میتواند مشکلات تنفسی ایجاد کند و به یک وضعیت اورژانسی تبدیل شود.
این نوع گسترش میتواند به نواحی حساسی مانند کف دهان یا فضای زیرزبانی برسد که خطر انسداد راه هوایی را بالا میبرد.
اگر تورم به اطراف گردن کشیده شود، احتمال نیاز به بستری و مراقبت ویژه وجود دارد.
از دیگر پیامدهای مهم، تحلیل استخوان فک است. باکتریها بهتدریج استخوان اطراف ریشه را تخریب میکنند و دندان ممکن است لق شود یا حتی از دست برود. این تحلیل معمولاً بدون درد پیشرفت میکند و بیمار از آن بیخبر میماند، اما زمانی متوجه میشود که بخش زیادی از استخوان از بین رفته است
تحلیل استخوان در مراحل اولیه روی عکس رادیوگرافی تشخیص داده میشود و بیمار اغلب هیچ علامتی احساس نمیکند.
هرچه تخریب گستردهتر باشد، حتی با درمانهای پیشرفته هم امکان بازسازی کامل استخوان وجود ندارد.
در چنین شرایطی درمانهای ترمیمی مانند ایمپلنت سختتر، زمانبرتر و گاهی غیرممکن میشود. در موارد پیشرفته حتی ممکن است بیمار نیاز به جراحی پیوند استخوان داشته باشد که روند درمانی را طولانیتر و پرهزینهتر میکند.
آبسه شدید نیز یکی از نتایج درمان نکردن عفونت است. تجمع چرک باعث تب، بیحالی، درد شدید و تورم چشمگیر میشود و در بیشتر مواقع بدون تخلیه و پاکسازی بهبود پیدا نمیکند.
آبسه در اطراف ریشه دندان ممکن است بهصورت ناگهانی بزرگ شود و شبها درد بدتر میشود.
ترکیدن خودبهخودی آبسه به معنی درمان نیست و فقط علائم را موقت کاهش میدهد، در حالی که عفونت همچنان فعال باقی است.
اگر آبسه درماننشده باقی بماند، احتمال ورود باکتریها به خون وجود دارد که میتواند عفونت سیستمیک ایجاد کند. در چنین شرایطی برخی بیماران به بستری شدن در بیمارستان و دریافت آنتیبیوتیک تزریقی نیاز پیدا میکنند. این وضعیت برای سالمندان و بیماران دارای مشکلات زمینهای خطرناکتر است.
در نهایت، نادیده گرفتن انواع عفونت دندان ممکن است سلامت عمومی بدن را نیز تهدید کند. ورود باکتریها به جریان خون میتواند خطر سپسیس را افزایش دهد که یک وضعیت بسیار جدی و تهدیدکننده زندگی است. همچنین التهاب دهانی درماننشده ممکن است بیماریهای قلبی–عروقی را تشدید کند.
ارتباط عفونتهای دهانی با مشکلات قلبی، التهاب رگها و افزایش احتمال سکته در مطالعات متعدد دیده شده است.
عفونت در افراد دیابتی سریعتر گسترش پیدا میکند و کنترل بیماری آنها را دشوارتر میکند.
در دوران بارداری نیز وجود عفونتهای دندانی درماننشده ممکن است خطر زایمان زودرس یا کموزنی نوزاد را افزایش دهد. به همین دلیل توجه به هر علامت کوچک و درمان سریع آن اهمیت بسیار زیادی دارد.
چقدر خوب که تفاوت بین عفونت لثه و عفونت خودِ دندون رو توضیح دادید. من همیشه فکر میکردم هر تورمی روی لثه یعنی دندون خراب شده، ولی اینجا یاد گرفتم که گاهی
مشکل از بافتهای اطراف دندونه و درمانش کاملاً متفاوته.
سلام نیلوفر جان. بله، تشخیص دقیق نوع آبسه (لثهای یا دندانی) اولین قدم برای درمان موفق است. درمان عفونتهای لثه معمولاً با جرمگیری عمقی و پاکسازی تخصصی انجام میشود، در حالی که عفونت ریشه نیاز به درمان کانال (عصبکشی) دارد.
به نظرم این مقاله رو باید همه بخونن تا متوجه بشن که «جوش زدن لثه» اصلاً اتفاق سادهای نیست. من با جدی نگرفتن همین جوشهای ریز، متأسفانه یکی از دندونهای آسیابم رو
از دست دادم چون عفونت استخوان رو کاملاً تحلیل برده بود. ممنون از اطلاعرسانی خوبتون.
سلام جناب رضایی. متاسفیم که این تجربه تلخ را داشتید. حق با شماست؛ آن “جوش” در واقع راه خروجی (فیستول) عفونت است و نشان میدهد که بدن در حال مبارزه با یک منبع عفونی فعال است. امیدواریم این مطلب مانع تکرار این اتفاق برای دیگران شود.
سلام وقت بخیر. آیا ممکنه عفونت دندانی که هیچ دردی نداره، روی سلامت بقیه اعضای بدن مثل قلب تاثیر بذاره؟ چون شنیدم باکتریهای دهان میتونن وارد جریان خون بشن.
سلام مریم عزیز. بله، متأسفانه عفونتهای مزمن دهانی میتوانند باکتریها را وارد جریان خون کنند که در درازمدت ریسک بیماریهای قلبی-عروقی و التهابی را افزایش میدهد. بنابراین درمان عفونت، حتی اگر درد نداشته باشد، برای سلامت کل بدن ضروری است.
خسته نباشید. من الان دندونم عفونت کرده و صورتم کمی ورم داره. آیا میتونم فقط با خوردن آنتیبیوتیک (چرک خشککن) مشکل رو حل کنم یا حتماً باید مداخله دندانپزشکی
انجام بشه؟ چون خیلی از دندانپزشکی میترسم.
سلام جناب اعتمادی. خیر، آنتیبیوتیک فقط علائم را موقتاً کنترل میکند اما «علت» عفونت (بافت مرده داخل دندان) باقی میماند. بدون تخلیه عفونت توسط دندانپزشک، مشکل قطعاً با شدت بیشتری بازمیگردد. ما در مرکز خاتم از روشهای بدون درد برای آرامش شما استفاده میکنیم.